Nasz pierwszy program jaki napiszemy w języku Java to standardowo „Hello World”. Powinniśmy w tym momencie omówić jak stworzyć odpowiedni plik. Otwórzmy notatnik i przepiszmy poniższy kod. Podkreślam słowo przepisz, ponieważ kopiując przykłady kompletnie niczego się nie nauczysz. Zastanawiałem się, czy nie wklejać tutaj obrazków z kodem, aby wam tego nie utrudnić i obronić przed lenistwem, ale jednak później kopiowanie będzie dozwolone.

Kod naszego programu:

public class Hello{
  public static void main(String[] args){
    System.out.print("Hello World");
  }
}

Przepisz go do nowego pliku notatnika i zapisz w dowolnym miejscu z rozszerzeniem .java, zamiast .txt. Nazwa pliku musi być koniecznie taka sama jak nazwa klasy czyli Hello.java uwzględniając wielkość liter!

To właśnie takie rozszerzenie mają pliki z kodem, które następnie będą kompilowane.

Omówmy ten przykład linia po linii.

1. public class Hello – jest to nic innego jak publiczna klasa o nazwie Hello.

Klasa to krótko mówiąc komórka informacji, zawiera ona różne dane – zmienne, metody(funkcje) a także inne obiekty. Jeśli na razie tego nie rozumiesz to się nie przejmuj.

2. public static void main(String[] args) – jest to metoda main, to od niej rozpoczyna się działanie programu i w niej wywołujemy inne metody, lub tworzymy obiekty za to odpowiedzialne. W nawiasie podane są argumenty w postaci tablicy Stringów (nie, to nie jest kobieca bielizna). Później przekonamy się jak można to wykorzystać.

3. System.out.print(„Hello World”); – omawiając wyświetl(print) napis podany jako argument(„Hello World”) przy użyciu strumienia wyjścia w biblioteki System. Istnieje także bliźniacza metoda println(string), która dodaje na końcu drukowanego tekstu znak nowej linii „\n” (i właśnie jej będziemy zazwyczaj używali).
Zwróć uwagę na to, że napis podajemy w znakach cudzysłowu a instrukcję kończymy średnikiem, a również na to, że odpowiednie sekcje kodu – tzw bloki kodu – „akcentujemy” przy pomocy nawiasów klamrowych { }. Ich pominięcie sprawi, że program nie zadziała. W Javie popularniejszą konwencją umieszczania nawiasów jest tak jak w naszym przykładzie linia metody, a nie nowa linia, dzięki temu nie rozwlekamy kodu na wiele dodatkowych linii.

Schematycznie metody wywołujemy w następujący sposób:

<strong>nazwa_obiektu.nazwa_metody();</strong>

Ważne są tutaj kropka po obiekcie, nawiasy, które odróżniają metody od zmiennych i w których podajemy argumenty(o czym będzie w dalszych rozdziałach) oraz średnik na końcu.

Uruchom program:


Najpierw uruchom konsolę (cmd), i przejdź do odpowiedniego folderu. Poruszamy się przy pomocy komend:
- d: (lub c:, e: itd.) przechodzi na odpowiedni dysk
- cd nazwa_folderu – przechodzi do odpowiedniego katalogu
- cd.. – przechodzi do katalogu wyższego poziomu

… no i to powinno wystarczyć.

Gdy jesteśmy w odpowiednim katalogu (w moim przypadku d:/java/ musimy skompilować przy użyciu znanej nam już komendy javac. Robimy to wpisując:

javac nazwa_klasy.java

Nie możemy zapomnieć o końcówce .java!

W wyniku tego działania w tym samym folderze powinien ukazać się nowy plik o rozszerzeniu .class o takiej samej nazwie jak nasz utworzony plik. Zawiera on bytecode, który może zostać wykonany przez wirtualną maszynę Javy.

Uruchommy w końcu nasz program wpisując:

java nazwa_klasy

w tym przypadku nie dopisujemy końcówki .class.

W wyniku naszych działań powinniśmy otrzymać coś podobnego:

Spoiler:

Źródło : http://javastart.pl/category/podstawy-jezyka/